W sercu Bieszczad, krainy biesów i czadów mieszka Zdzisław Pękalski – artysta, którego rzeźby wyrastają z drewna naznaczonego historią.W ocalałym z pożarów dawnych cerkwi i kościołów odnajduje materiał, z którego buduje swój własny świat. Drewno, które przetrwało, staje się świadectwem tego, czego już nie ma.

„Nie ma mnie” to intymny dokument o człowieku, który całe życie poświęcił sztuce, a dziś mierzy się z kruchością własnego ciała i przemijaniem. Po przebytym udarze Zdzisław coraz bardziej wycofuje się ze świata, podczas gdy jego żona Maria pozostaje przy nim i przejmuje rolę opiekunki.

Film nie jest jednak wyłącznie portretem artysty. To opowieść o rodzinie doświadczonej przez kolejne straty, o pamięci, miłości i codziennym trwaniu mimo tego, czego nie można już odwrócić. Historia Pękalskich przypomina drogę krzyżową – kolejne doświadczenia, straty i cierpienia, które naznaczają los całej rodziny. 

Bieszczady stają się w filmie czymś więcej niż miejscem. Są przestrzenią pamięci – krainą biesów i czadów, gdzie przeszłość pozostaje obecna w krajobrazie, w drewnie i w ludziach.

„Nie ma mnie” to cicha opowieść o obecności i nieobecności. O tym, co pozostaje po człowieku, kiedy jego własne ciało zaczyna odmawiać posłuszeństwa. I o sztuce, która potrafi przechować pamięć nawet wtedy, gdy człowiek zaczyna ją tracić.

In the heart of the Bieszczady Mountains, a land of demons and spirits, lives Zdzisław Pękalski — an artist whose sculptures emerge from wood marked by history. He finds in the remains salvaged from fires that destroyed old Orthodox churches and Catholic churches the material from which he builds his own world. The wood that survived becomes a testimony to what is no longer there.

“Nie ma mnie” (I Am Not Here) is an intimate documentary about a man who devoted his entire life to art and who now faces the fragility of his own body and the passage of time. After suffering a stroke, Zdzisław gradually withdraws from the world, while his wife Maria remains by his side and takes on the role of his caregiver.

Yet the film is not merely a portrait of an artist. It is a story of a family marked by successive losses, of memory, love, and the daily act of carrying on despite what can no longer be undone. The Pękalskis’ story resembles a Via Crucis — a Stations of the Cross — with successive experiences, losses, and suffering shaping the fate of the entire family.

In the film, the Bieszczady become something more than a place. They are a landscape of memory — a land of demons and spirits, where the past remains present in the landscape, in the wood, and in the people.

“Nie ma mnie” is a quiet story about presence and absence. About what remains of a person when their own body begins to fail them. And about art, which can preserve memory even when a person begins to lose it.